Η ασιατική οικογενειακή φιλanθρωπία είναι πιο «ενεργή» και εταιρική σε σχέση με τη Δύση

Οι πλουσιότερες οικογένειες της Ασίας προσεγγίζουν τη φιλανθρωπία με τον ίδιο τρόπο που προσεγγίζουν τις επιχειρήσεις τους: διαχειρίζονται τα έργα άμεσα και παρακολουθούν στενά τα αποτελέσματα, αντί να υπογράφουν απλώς επιταγές. Σύμφωνα με νέα έκθεση του Bridgespan Group που παρουσιάστηκε στο Χονγκ Κονγκ, αυτή η «ενεργή» προσέγγιση διαφοροποιεί σημαντικά το ασιατικό μοντέλο από το δυτικό.

Επιχειρηματικός έλεγχος και κρατικές συνεργασίες

Η έκθεση επισημαίνει ότι η ασιατική περιουσία είναι «νεότερη» σε σχέση με τον υπόλοιπο κόσμο. Περίπου το 94% των οικογενειών που μελετήθηκαν βρίσκονται στην πρώτη ή δεύτερη γενιά πλούτου, ενώ οι περισσότερες διατηρούν ακόμη τον έλεγχο των επιχειρήσεων που τις έκαναν πλούσιες. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα το 80% έως 95% των οικογενειών στην Ασία να προσφέρουν μέσω των επιχειρήσεών τους, ενώ στη Δύση το ποσοστό αυτό περιορίζεται στο 28%, με τους δωρητές να προτιμούν ανεξάρτητα ιδρύματα όπως το Gates Foundation.

Ένα άλλο χαρακτηριστικό είναι η στενή συνεργασία με το κράτος. Πάνω από τα τρία τέταρτα των ασιατικών οικογενειακών φιλανθρωπιών συνεργάζονται με την κυβέρνηση, σε αντίθεση με το 58% εκτός Ασίας. Όπως σημειώνει η Gwendolyn Lim του Bridgespan Group, οι Δυτικοί δωρητές συχνά νιώθουν «νευρικότητα» στην ιδέα της στενής συνεργασίας με το κράτος, προτιμώντας την άσκηση πίεσης (advocacy).

Μετρήσεις και χρηματοδοτικά κενά

Οι Ασιάτες φιλάνθρωποι είναι πιο πρόθυμοι να αναφέρουν ποσοτικά στοιχεία, όπως ο αριθμός των σχολείων που χτίστηκαν, με το 80% να δημοσιοποιεί τέτοια δεδομένα. Ωστόσο, ελάχιστοι —τόσο στην Ασία όσο και αλλού— αναφέρουν τον πραγματικό αντίκτυπο (outcomes) των δράσεών τους.

Η ανάγκη για ιδιωτική προσφορά γίνεται επιτακτική καθώς η περιοχή αντιμετωπίζει ένα χρηματοδοτικό έλλειμμα ανάπτυξης ύψους 26 τρισεκατομμυρίων δολαρίων έως το 2030. Η κατάσταση επιδεινώθηκε από τις περικοπές της κυβέρνησης Τραμπ στην USAID, οι οποίες ακύρωσαν περίπου το 83% των προγραμμάτων της υπηρεσίας στην περιοχή, αφήνοντας ένα κενό που, σύμφωνα με την Lim, ούτε οι κυβερνήσεις ούτε η φιλανθρωπία μπορούν να καλύψουν πλήρως.