Οι Κυβερνο-κατσαρίδες στη Μάχη της Διάσωσης: Το Μέλλον των Πρώτων Βοηθειών

Οι μικροί ρομποτικοί μηχανισμοί και τα drones χρησιμοποιούνται όλο και περισσότερο για την αντιμετώπιση καταστροφών, φτάνοντας σε σημεία που είναι πολύ επικίνδυνα για τους ανθρώπους. Ωστόσο, μια νέα έρευνα από το Πανεπιστήμιο του Κουίνσλαντ (UQ) και το Πανεπιστήμιο της Νέας Νότιας Ουαλίας (UNSW) προτείνει μια διαφορετική λύση: τη χρήση ζωντανών εντόμων ως «κυβερνο-διασώστες».

Το Πρότζεκτ «Paraborg»

Οι ερευνητές ανέπτυξαν το σύστημα «Paraborg» χρησιμοποιώντας τη γιγάντια κατσαρίδα της Αυστραλίας, ένα έντομο που φτάνει σε μήκος τα 87 χιλιοστά και βάρος τα 40 γραμμάρια. Λόγω του μεγέθους της, η συγκεκριμένη κατσαρίδα μπορεί να μεταφέρει εξοπλισμό έως και 1,5 φορά το βάρος του σώματός της.

Η ομάδα δημιούργησε δύο τύπους Paraborgs:

• Έναν εξοπλισμένο με κάμερα για τον εντοπισμό θυμάτων και την αξιολόγηση της κατάστασής τους.
• Έναν εξοπλισμένο με μηχανισμό αυτόματης έγχυσης για τη χορήγηση φαρμάκων.

Τηλεκατεύθυνση και Χημική Έγχυση

Ο έλεγχος των εντόμων επιτυγχάνεται μέσω ηλεκτροδίων που εμφυτεύονται στις κεραίες και στα κερκίδια (αισθητήρια όργανα στην κοιλιά). Διεγείροντας τις κεραίες ανεξάρτητα, οι ερευνητές μπορούν να κατευθύνουν το έντομο, ενώ η διέγερση των κερκιδίων ελέγχει την ταχύτητα βαδίσματος. Οι συχνότητες που χρησιμοποιήθηκαν κυμαίνονταν μεταξύ 10 και 40 hertz.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει ο μηχανισμός έγχυσης. Χρησιμοποιεί ένα σύστημα ελατηρίου που ενεργοποιείται από μια χημική αντίδραση μεταξύ κιτρικού οξέος και μαγειρικής σόδας. Η αντίδραση παράγει διοξείδιο του άνθρακα, το οποίο πιέζει το έμβολο της σύριγγας για τη χορήγηση του φαρμάκου.

Αποτελέσματα και Προοπτικές

Σε εργαστηριακές δοκιμές, το ποσοστό επιτυχίας των ενέσεων σε κοντινή απόσταση άγγιξε το 95%, ενώ η συνολική επιτυχία της αποστολής —από την αναχώρηση έως την ολοκλήρωση της ένεσης— έφτασε το 72%. Παρά τα ενθαρρυντικά αποτελέσματα, η τεχνολογία δεν έχει δοκιμαστεί ακόμη σε πραγματικές συνθήκες καταστροφής με ανώμαλο έδαφος και ερείπια. Ο ερευνητής Tan Vo Doan εκτιμά ότι τέτοιες ομάδες διάσωσης θα μπορούσαν να αναπτυχθούν σε 5 έως 10 χρόνια.