Η Amy Webb, η διακεκριμένη μελλοντολόγος και ιδρύτρια του Future Today Strategy Group, παρομοιάζει τη σημερινή κατάσταση της οικονομίας της Τεχνητής Νοημοσύνης με την κόπωση που προκαλούν οι εφαρμογές γνωριμιών. Σε μια πρόσφατη ανάλυσή της, περιγράφει έναν κόσμο όπου οι διευθύνοντες σύμβουλοι αγοράζουν την «αφθονία» που υπόσχεται η AI, χωρίς όμως να προϋπολογίζουν το πραγματικό κόστος αυτής της αφθονίας.

Το Καθαρτήριο των Πιλοτικών Εφαρμογών

Σύμφωνα με την Webb, οι επιχειρήσεις έχουν παγιδευτεί σε αυτό που αποκαλεί «καθαρτήριο των πιλοτικών εφαρμογών» (pilot purgatory). Παρά την τεράστια αύξηση της παραγωγικότητας, τα στελέχη δεν γνωρίζουν πώς να την αξιοποιήσουν. Μια πρόσφατη έρευνα της Bain & Company σε 951 εταιρείες επιβεβαιώνει αυτή την τάση: ενώ το 90% αυξάνει τους προϋπολογισμούς για AI, σχεδόν το 40% όσων μέτρησαν την εξοικονόμηση κόστους είδαν αποδόσεις κάτω από 10%, πολύ χαμηλότερα από τους στόχους τους.

Το πρόβλημα έγκειται στην έλλειψη ενσωμάτωσης. Πολλά πιλοτικά προγράμματα τρέχουν απομονωμένα από τα νομικά τμήματα ή τα τμήματα πληροφορικής, με αποτέλεσμα οι εταιρείες να ξεκινούν από το μηδέν κάθε φορά αντί να αναβαθμίζουν την υποδομή τους. «Η AI κάνει την παραγωγή φθηνή», σημειώνει η Webb, «αλλά κάνει οτιδήποτε άλλο μέσα στις εταιρείες πολύ πιο ακριβό».

Η Παγίδα των «Insta-Decks»

Μια άλλη παρενέργεια είναι ο κατακλυσμός από πληροφορίες. Η Webb περιγράφει το φαινόμενο των «insta-decks»: παρουσιάσεις που κάποτε απαιτούσαν μια εβδομάδα για να προετοιμαστούν, τώρα ολοκληρώνονται σε μια μέρα. Ως αποτέλεσμα, τα στελέχη δέχονται πενταπλάσιο όγκο αναλύσεων, γεγονός που οδηγεί σε παράλυση λήψης αποφάσεων αντί για δράση.

Μια Κρίση Διαφορετική από τις Άλλες

Η Webb προβλέπει μια «αναμέτρηση» με την πραγματικότητα ήδη από το επόμενο έτος, καθώς η Wall Street θα αρχίσει να ζητά μετρήσιμα αποτελέσματα από τις επενδύσεις στην παραγωγική AI. Ωστόσο, τονίζει ότι δεν πρόκειται για μια τυπική φούσκα τύπου dotcom. Το πρόβλημα είναι δομικό: οι ηγέτες των επιχειρήσεων, αν και έμπειροι διοικητικοί, στερούνται της τεχνικής εξειδίκευσης για να διαχειριστούν μια τεχνολογία που απαιτεί δεδομένα και όχι απλώς ένστικτο. Αν αυτή η αναντιστοιχία συνεχιστεί, η οικονομία κινδυνεύει να αρχίσει να λαμβάνει «αλλόκοτες αποφάσεις» — μια μορφή συλλογικής παραίσθησης σε οικονομική κλίμακα.