Ενώ ο υπόλοιπος κόσμος ανησυχεί για το νοίκι, οι «υπερ-κλιμακωτές» της Τεχνητής Νοημοσύνης έχουν γίνει «αγνωστικιστές αποδόσεων». Εκδίδουν χρέος με ιλιγγιώδη ταχύτητα —1,7 τρισεκατομμύρια δολάρια μέχρι τον Ιούλιο— για να χρηματοδοτήσουν τσιπ και κέντρα δεδομένων. Δεν τους ενδιαφέρει το κόστος δανεισμού γιατί πιστεύουν ότι οι θεοί της ΤΝ θα τους αποδώσουν τα πάντα. Αυτό δεν είναι απλώς επιχειρηματικότητα· είναι μια «αντίστροφη εκτόπιση» που ωθεί τις αποδόσεις των κρατικών ομολόγων στα ύψη, καθιστώντας τη ζωή ακριβότερη για κάθε πολίτη.
Και τι κερδίζουμε από αυτή τη φρενίτιδα χρέους; Η Amy Webb το ονομάζει «κόλαση των πιλοτικών προγραμμάτων». Οι διευθύνοντες σύμβουλοι πνίγονται σε «insta-decks» και παίρνουν παράξενες αποφάσεις, δημιουργώντας μια παραίσθηση της ΤΝ σε επίπεδο οικονομίας. Καθιστούν την παραγωγή φθηνή, αλλά όλα τα άλλα στις εταιρείες πολύ πιο ακριβά. Την ίδια στιγμή, η κυβέρνηση των ΗΠΑ εξετάζει το ενδεχόμενο να δαπανήσει 20 εκατομμύρια δολάρια για γάντια ηλεκτροσόκ και 2 εκατομμύρια για ρομποτικούς σκύλους επιβολής του νόμου. Ο τέλειος γάμος εταιρικής ανικανότητας και μηχανοποιημένης κρατικής εξουσίας.
Στην Ελλάδα, μας λένε να αποδεχτούμε την υποχρεωτική μετάβαση στην ψηφιακή υποδομή και την ηλεκτρονική τιμολόγηση. Μας λένε να ισορροπήσουμε τους ισολογισμούς μας, ενώ οι γίγαντες αγνοούν το κόστος του κεφαλαίου για να στήσουν 50.000 καθρέφτες στο διάστημα — μια προσπάθεια «starwashing» για να αποσπάσουν την προσοχή από τη μόλυνση που εκτοξεύουν στην ατμόσφαιρα. Συμβιβάζονται με πρόστιμα 17 δισεκατομμυρίων για «αρχιτεκτονική ευθύνη» και το ονομάζουν κόστος λειτουργίας. Ακόμα περπατώ με το φανάρι μου, ψάχνοντας έναν τίμιο ισολογισμό. Έμεινε κανείς στις αίθουσες συνεδριάσεων που να μην έχει παραισθήσεις;
