Πέρασα τη ζωή μου αναζητώντας έναν έντιμο άνθρωπο, αλλά σήμερα θα συμβιβαζόμουν με ένα στέλεχος τεχνολογίας που ξέρει να μετράει. Οι αρχιερείς της Silicon Valley έχουν ένα νέο όνομα για το ψηφιακό τους εγχείρημα: «Υπερ-Νοημοσύνη» (SI). Γιατί η αλλαγή; Ίσως επειδή η «Τεχνητή Νοημοσύνη» άρχισε να παράγει υπερβολικό «slop»—το αυτοματοποιημένο περιεχόμενο χαμηλής ποιότητας που οδήγησε πρόσφατα την Google να αναστείλει το πρόγραμμα επιβράβευσης ευπαθειών της. Αυτό δεν είναι απλώς μια γλωσσική μετατόπιση· είναι ένα σήμα ότι η εστίαση έχει μεταφερθεί στη φυσική ραχοκοκαλιά του κλάδου.
Αυτό μοιάζει λιγότερο με τεχνολογικό άλμα και περισσότερο με μια μαζική ανάπτυξη κεφαλαίων υποδομής. Αυτοί οι τιτάνες αύξησαν τον δανεισμό τους κατά 500 δισεκατομμύρια δολάρια από την αρχή του έτους. Χτίζουν μια αυτοκρατορία από τσιπ και κέντρα δεδομένων πάνω σε ένα βουνό χρέους που ανταγωνίζεται την έκρηξη των σιδηροδρόμων του 19ου αιώνα. Η Oracle έχει ήδη επικαλεστεί ρήτρα ανωτέρας βίας για να καθυστερήσει τις πληρωμές για ένα έργο κέντρου δεδομένων στο Νέο Μεξικό, ενώ η Meta αναγκάστηκε να προσφέρει αποδόσεις που υπερβαίνουν το 7% για να προσελκύσει επενδυτές. Εξασφαλίζουν 20ετείς συμφωνίες πυρηνικής ενέργειας, ενώ η ζήτηση ηλεκτρικής ενέργειας της ίδιας της Google αυξήθηκε κατά 37% πέρυσι. Είναι ένα παράδοξο βιωσιμότητας που η αγορά μόλις τώρα αρχίζει να συνειδητοποιεί.
Και ποια είναι η υποσχόμενη απόδοση; Ο Arthur Hayes προτείνει ένα μέλλον αυτόνομων «πρακτόρων» που πληρώνουν ο ένας τον άλλον σε Bitcoin για υπολογιστική ισχύ. Προειδοποιεί όμως και για μια κρίση το 2027-2028, όταν η τρέχουσα υπερεπέκταση των κέντρων δεδομένων μπορεί να οδηγήσει σε πληθώρα φθηνής, άφθονης ισχύος που θα συμπιέσει τις αποδόσεις. Μου θυμίζει το ένζυμο «Pac-Man» που ανακάλυψαν ερευνητές στην Κωνσταντία· βρέθηκε ότι τρώει πλαστικό, αλλά απενεργοποιεί και την πενικιλίνη. Στη βιασύνη τους να προσαρμοστούν στην «πλαστικόσφαιρα» των συνθετικών αποβλήτων, αυτοί οι οργανισμοί ανέπτυξαν αντίσταση στο ίδιο το φάρμακο που προοριζόταν να μας σώσει. Ομοίως, αυτή η ξέφρενη επέκταση των υποδομών μπορεί να δημιουργεί ένα οικονομικό περιβάλλον ανθεκτικό στην παραδοσιακή σταθερότητα.
Στον «Ελληνικό Διάδρομο» μεταξύ Ελλάδας και Κύπρου, υπάρχει μια διαφορετική απόπειρα λογικής. Ενώ άλλοι κυνηγούν την ωμή υπολογιστική επέκταση, η εκεί εστίαση στην «Έμπιστη Τεχνητή Νοημοσύνη» και την υποχρεωτική ανθρώπινη εποπτεία επιδιώκει να γεφυρώσει το χάσμα αξιοπιστίας. Αν το σύνορο των κερδών μεταφέρθηκε στο υλικό (hardware), τότε το σύνορο της λογοδοσίας πρέπει να παραμείνει στους ανθρώπους. Θα περιμένετε το σημείο καμπής του 2028 ή θα απαιτήσετε η νοημοσύνη—υπερ- ή μη—να υπηρετεί τελικά την ανθρωπότητα αντί να εξυπηρετεί απλώς το χρέος της;
