Η υπόθεση των υποκλοπών στην Ελλάδα, ένα κεφάλαιο που πολλοί στον πολιτικό κόσμο θα επιθυμούσαν να δουν οριστικά κλεισμένο, επανήλθε με εκκωφαντικό τρόπο στο προσκήνιο μέσω της παρέμβασης ενός εκ των κορυφαίων συνταγματολόγων της χώρας. Ο πρώην Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης και καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου, Ευάγγελος Βενιζέλος, κατά τη διάρκεια του 2ου Συνεδρίου του Επιστημονικού Συμβουλίου της Βουλής, διατύπωσε σοβαρότατες νομικές ενστάσεις για τη διάταξη με την οποία απορρίφθηκε η ανάσυρση της δικογραφίας από το αρχείο.
Η παρέμβαση του κ. Βενιζέλου δεν αποτελεί μια απλή πολιτική κριτική, αλλά μια βαθιά θεσμική ανατομία του τρόπου με τον οποίο η ελληνική Δικαιοσύνη διαχειρίστηκε το ζήτημα της παρακολούθησης πολιτικών προσώπων, δημοσιογράφων και της στρατιωτικής ηγεσίας. Στο επίκεντρο της επιχειρηματολογίας του βρίσκεται η άρνηση των δικαστικών αρχών να αναγνωρίσουν τη σύνδεση μεταξύ των επίσημων επισυνδέσεων της ΕΥΠ και της χρήσης του παράνομου λογισμικού Predator, παρά τις ενδείξεις για έναν «κοινό επιχειρησιακό κέντρο».
Το Νομικό Παράδοξο της Αρχειοθέτησης
Ο κ. Βενιζέλος υποστήριξε ότι η απόφαση να μην ανασυρθεί η δικογραφία παραβιάζει θεμελιώδεις αρχές του Κράτους Δικαίου. Σύμφωνα με τον ίδιο, η δικαστική κρίση που οδήγησε στην αρχειοθέτηση στερείται της απαιτούμενης αιτιολογίας, ειδικά όταν προκύπτουν νέα στοιχεία ή όταν η προκαταρκτική εξέταση αφήνει αναπάντητα κρίσιμα ερωτήματα. Η «θεσμική σιωπή» που επιβάλλεται μέσω της αρχειοθέτησης, υποστήριξε, δεν θεραπεύει το πρόβλημα, αλλά αντίθετα ενισχύει την καχυποψία των πολιτών απέναντι στους θεσμούς.
Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στο γεγονός ότι η ελληνική Δικαιοσύνη φάνηκε να υιοθετεί μια εξαιρετικά στενή ερμηνεία των διατάξεων περί εθνικής ασφάλειας. Ο κ. Βενιζέλος επισήμανε ότι η επίκληση του απορρήτου δεν μπορεί να λειτουργεί ως «λευκή επιταγή» για την παραβίαση των συνταγματικών εγγυήσεων. «Το απόρρητο υποχωρεί μπροστά στην ανάγκη προστασίας του πολιτεύματος», είναι το μήνυμα που διαπερνά τη νομική του ανάλυση, υπογραμμίζοντας ότι η διαφάνεια είναι η μόνη οδός για την αποκατάσταση της θεσμικής ομαλότητας.
Η Θεωρία του «Κοινού Κέντρου» και η Ευρωπαϊκή Διάσταση
Ένα από τα πιο ακανθώδη σημεία της υπόθεσης παραμένει η σχέση μεταξύ της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών (ΕΥΠ) και των ιδιωτικών εταιρειών που εμπορεύονταν το Predator. Ο κ. Βενιζέλος τόνισε ότι η άρνηση της Δικαιοσύνης να διερευνήσει εις βάθος αυτή τη σύμπτωση —όπου στόχοι της ΕΥΠ γίνονταν ταυτόχρονα στόχοι του Predator— αποτελεί μια σημαντική παράλειψη που εκθέτει τη χώρα διεθνώς.
Η υπόθεση δεν περιορίζεται εντός των ελληνικών συνόρων. Ο πρώην υπουργός αναφέρθηκε εμμέσως στη νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ), το οποίο έχει επανειλημμένα κρίνει ότι τα κράτη-μέλη έχουν τη θετική υποχρέωση να διερευνούν αποτελεσματικά κάθε παραβίαση του απορρήτου των επικοινωνιών. Η αρχειοθέτηση της δικογραφίας, χωρίς την εξάντληση όλων των αποδεικτικών μέσων, ενδέχεται να οδηγήσει σε καταδικαστικές αποφάσεις για την Ελλάδα στο Στρασβούργο, επιδεινώνοντας την εικόνα της χώρας όσον αφορά τον σεβασμό των ατομικών ελευθεριών.
Η Διάβρωση της Εμπιστοσύνης και το Μέλλον
Το ζήτημα που εγείρει ο Ευάγγελος Βενιζέλος ξεπερνά τα στενά όρια μιας ποινικής δικογραφίας. Αφορά την ίδια την ποιότητα της δημοκρατίας μας το 2026. Όταν προσωπικότητες με το κύρος του κ. Βενιζέλου —ο οποίος έχει διατελέσει σε κορυφαία αξιώματα και διαθέτει βαθιά γνώση του συστήματος— εκφράζουν τέτοιες αμφιβολίες, το πλήγμα στην αξιοπιστία της δικαστικής εξουσίας είναι βαρύ.
Συμπερασματικά, η παρέμβαση αυτή λειτουργεί ως μια «κραυγή αγωνίας» για την ανάγκη θεσμικής επανεκκίνησης. Η Δικαιοσύνη οφείλει να είναι όχι μόνο ανεξάρτητη, αλλά και να φαίνεται ανεξάρτητη. Η εμμονή στην αρχειοθέτηση μιας υπόθεσης που συγκλόνισε το πολιτικό σύστημα και την κοινωνία, χωρίς να έχουν δοθεί πειστικές απαντήσεις, αφήνει μια ανοιχτή πληγή στον ιστό της ελληνικής Πολιτείας. Ο δρόμος για την αλήθεια μπορεί να είναι δύσβατος, αλλά είναι ο μοναδικός που οδηγεί στην πραγματική κάθαρση.
