Σε μια εποχή όπου η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να συντάξει το τέλειο email ή να προετοιμάσει μια ομιλία με ενσυναίσθηση, η Vanessa Van Edwards, ειδικός στην ανθρώπινη συμπεριφορά και ιδρύτρια του Science of People, υποστηρίζει ότι η πραγματική ανθρώπινη σύνδεση γίνεται πιο σπάνια και πολύτιμη από ποτέ. Μιλώντας για το νέο της βιβλίο «Conversation», επισημαίνει ότι ενώ η AI μπορεί να προσφέρει μια άψογη παρουσίαση, δεν μπορεί να προσφέρει την πραγματική παρουσία.

Από το «Dreamkilling» στο «Dreambuilding»

Η Van Edwards μοιράζεται ένα κρίσιμο μάθημα από τη δική της πορεία ως CEO. Ως ερευνήτρια, είχε την τάση να εντοπίζει αμέσως τα προβλήματα σε κάθε νέα ιδέα — μια συνήθεια που αποκαλεί «dreamkilling». Όπως εξηγεί, οι ικανότεροι ηγέτες συχνά σκοτώνουν τη δυναμική των ομάδων τους από υπερβολική λογική και επιθυμία για βελτιστοποίηση.

  • Dreambuilding: Η φάση της περιέργειας όπου οι ιδέες υποστηρίζονται πριν κριθούν.
  • Dreamkilling: Η μεταγενέστερη φάση του ελέγχου και των δεδομένων.
«Οι ιδέες στα πρώτα τους βήματα δεν χρειάζονται κριτική· χρειάζονται περιέργεια. Η υποστήριξη πρέπει να προηγείται της στρατηγικής».

Η παγίδα της ικανότητας και της απασχόλησης

Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα ευρήματα της έρευνάς της αφορά τη σχέση ζεστασιάς και ικανότητας. Πολλοί επαγγελματίες προσπαθούν να δείχνουν διαρκώς απασχολημένοι για να τονίσουν τη σημασία τους. Ωστόσο, η έρευνα δείχνει ότι η συνεχής «καταπόνηση» μας κάνει να φαινόμαστε λιγότερο συμπαθείς και, παραδόξως, λιγότερο ικανοί. Η ζεστασιά δεν είναι ανταμοιβή της ικανότητας, αλλά ο αγωγός μέσω του οποίου η ικανότητα γίνεται αντιληπτή από τους άλλους.

Τι δεν μπορεί να κλιμακώσει η AI

Σύμφωνα με την Van Edwards, η AI μπορεί να αυτοματοποιήσει τη διατύπωση, αλλά όχι την προσοχή. Η ικανότητα να θυμόμαστε μια προσωπική λεπτομέρεια από μια προηγούμενη συζήτηση αποτελεί πλέον την «απόδειξη» ότι ακούσαμε πραγματικά. Επιπλέον, αναδεικνύει το «δέος» —την προθυμία να εντυπωσιαστούμε πραγματικά από κάποιον άλλον— ως το χαρακτηριστικό που θα καθορίσει τους ηγέτες της επόμενης δεκαετίας.

Το κόστος της κακής επικοινωνίας είναι συχνά αόρατο, αλλά υπαρκτό. Εκδηλώνεται ως ιδέες που δεν ειπώθηκαν ποτέ και ως ομάδες που αποσυνδέονται σιωπηλά, πληρώνοντας τον «λογαριασμό» της αποξένωσης σε δόσεις.