Ο David Silver είναι δισεκατομμυριούχος, αλλά με έναν ιδιαίτερο τρόπο. Ο ιδρυτής του εργαστηρίου τεχνητής νοημοσύνης Ineffable Intelligence και πρώην ερευνητής της Google DeepMind, ο οποίος οδήγησε στην ανάπτυξη του AlphaGo, έχει δεσμευτεί να μην κρατήσει ούτε ένα δολάριο από την προσωπική του περιουσία που προέρχεται από την εταιρεία του. Αντίθετα, σκοπεύει να δωρίσει το σύνολο των κερδών του σε φιλανθρωπικούς σκοπούς.
Μια Νέα Γενιά Τεχνο-Φιλανθρώπων
Ο Silver δεν είναι ο μόνος. Ακολουθεί μια αυξανόμενη λίστα ιδρυτών AI, όπως ο Mustafa Suleyman της Microsoft και ο Anton Osika της Lovable, οι οποίοι υπόσχονται μέρος ή το σύνολο των μετοχών τους για το κοινό καλό. Η τάση αυτή αντικατοπτρίζεται στην εκρηκτική άνοδο του Founders Pledge, ενός μη κερδοσκοπικού οργανισμού που χρησιμοποιεί δεσμευτικά συμβόλαια για δωρεές. Οι καταγεγραμμένες δεσμεύσεις του οργανισμού εκτινάχθηκαν από τα 400 εκατομμύρια δολάρια το 2023 στα 4 δισεκατομμύρια δολάρια φέτος, με τον κλάδο της AI να αντιπροσωπεύει πλέον το ένα τρίτο του συνολικού ποσού.
Αποτελεσματικός Αλτρουισμός και Κριτική
Ενώ πολλοί από αυτούς τους δωρητές ευθυγραμμίζονται με τον «αποτελεσματικό αλτρουισμό», ο Silver εστιάζει στο «εδώ και τώρα», προτιμώντας οργανώσεις όπως το Malaria Foundation που σώζουν ζωές άμεσα, αντί να επικεντρώνονται στο μακρινό μέλλον της ανθρωπότητας. Ωστόσο, η προσέγγιση αυτή δέχεται έντονη κριτική.
Η Linsey McGoey, καθηγήτρια κοινωνιολογίας, παρομοιάζει αυτή τη φιλανθρωπία με έναν «εμπρηστή που προσπαθεί να σβήσει τη φωτιά που ο ίδιος άναψε», υποστηρίζοντας ότι οι δωρεές αυτές συχνά αντιμετωπίζουν τα συμπτώματα της ανισότητας αντί για τις ρίζες της. Επιπλέον, εγείρονται ερωτήματα σχετικά με τη λογοδοσία, καθώς οι μεγαλοδωρητές μπορούν να κατευθύνουν την παγκόσμια ατζέντα —όπως συμβαίνει με τον ΠΟΥ— χωρίς να έχουν εκλεγεί από κανέναν.
Το Ρίσκο του «Ηθικού Συμψηφισμού»
Υπάρχει επίσης ο φόβος ότι αυτές οι υποσχέσεις μπορεί να λειτουργήσουν ως ηθική δικαιολογία για επικίνδυνες πρακτικές. Η περίπτωση του Sam Bankman-Fried παραμένει ένα προειδοποιητικό παράδειγμα, όπου η επιδίωξη του πλούτου για φιλανθρωπικούς σκοπούς χρησιμοποιήθηκε για να δικαιολογήσει ακραία ρίσκα. Ο Silver, ωστόσο, αντικρούει αυτό το επιχείρημα, δηλώνοντας ότι η δέσμευσή του εξαλείφει το κίνητρο της προσωπικής απληστίας, διασφαλίζοντας ότι η ανάπτυξη της υπερνοημοσύνης θα γίνει προς όφελος της ανθρωπότητας.
