Η προσέλκυση σοβαρών επενδύσεων στην Ελλάδα δεν είναι ζήτημα επικοινωνιακών ανακοινώσεων ή απλών φορολογικών κινήτρων. Σύμφωνα με την ανάλυση του καθηγητή Φάνη Τσουλουχά, οι διεθνείς επενδυτές αξιολογούν το συνολικό ρίσκο μιας χώρας, εστιάζοντας στη σταθερότητα, την ταχύτητα απονομής δικαιοσύνης και το κόστος συμμόρφωσης. Παρά τα στρατηγικά της πλεονεκτήματα, η Ελλάδα αντιμετωπίζει ένα δομικό πρόβλημα: την υπερβολική πολυπλοκότητα στην καθημερινή λειτουργία των επιχειρήσεων.

Η πρωτιά στην επιχειρηματική πολυπλοκότητα

Για τρίτη συνεχή χρονιά το 2026, η Ελλάδα κατατάσσεται ως η πιο πολύπλοκη και δύσκολη χώρα για τη λειτουργία επιχειρήσεων παγκοσμίως, σύμφωνα με τον Global Business Complexity Index του ομίλου TMF Group. Η έρευνα, που καλύπτει 81 δικαιοδοσίες, αποδίδει αυτή την αρνητική πρωτιά στις διαρκείς νομοθετικές αλλαγές και τις συνεχείς κανονιστικές μεταρρυθμίσεις. Αυτό που ξεκίνησε από την 6η θέση το 2022, επιδεινώθηκε ραγδαία, φέρνοντας τη χώρα στην κορυφή της λίστας δυσκολίας.

Ο κίνδυνος της ψηφιακής γραφειοκρατίας

Ένα από τα κεντρικά σημεία της κριτικής αφορά τη φύση της ψηφιοποίησης. Όπως επισημαίνεται, υπάρχει σαφής διαχωρισμός ανάμεσα σε ένα πραγματικά ψηφιακό κράτος και έναν «ψηφιακό λαβύρινθο». Η χρήση πολλαπλών πλατφορμών (όπως το myDATA), οι διαφορετικοί κωδικοί και οι ασφυκτικές προθεσμίες συχνά αναπαράγουν την παλιά διοικητική αταξία σε ηλεκτρονική μορφή. Για μια εταιρεία, αυτή η πολυπλοκότητα μεταφράζεται σε άμεσο κόστος: περισσότερα τμήματα συμμόρφωσης, αυξημένα λάθη και πρόστιμα, και τελικά, αποθάρρυνση των κεφαλαίων.

Προτάσεις για ένα αξιόπιστο κράτος

Για να μετατραπεί η Ελλάδα σε προορισμό υψηλής αξιοπιστίας και όχι φθηνής εργασίας, απαιτείται ένα συγκεκριμένο σχέδιο απομείωσης της πολυπλοκότητας. Οι προτάσεις περιλαμβάνουν:

  • Σταθερό φορολογικό πλαίσιο και λιγότερες αλλαγές νόμων.
  • Πραγματική ενοποίηση δηλώσεων και λειτουργία one-stop shop για επενδύσεις.
  • Ταχύτερη επίλυση εμπορικών διαφορών στη δικαιοσύνη.
  • Αξιολόγηση κάθε νέου νόμου με βάση το διοικητικό κόστος που επιβάλλει στις επιχειρήσεις.

Το συμπέρασμα είναι σαφές: οι επενδύσεις δεν έρχονται με κυβερνητικές εξαγγελίες, αλλά όταν ο επενδυτής γνωρίζει με βεβαιότητα τους κανόνες που θα ισχύουν και αύριο.