Ο Daron Acemoglu, ο βραβευμένος με Νόμπελ οικονομολόγος του MIT, εκφράζει την έντονη απογοήτευσή του για την τρέχουσα κατάσταση του διαλόγου γύρω από την Τεχνητή Νοημοσύνη. Σε συνέντευξή του στο Fortune, υποστηρίζει ότι η συζήτηση έχει εγκλωβιστεί σε δύο ακραία και εξίσου αντιπαραγωγικά στρατόπεδα, αντανακλώντας τη δυσλειτουργία του σύγχρονου πολιτικού συστήματος.
Η παγίδα των δύο άκρων
Σύμφωνα με τον Acemoglu, από τη μία πλευρά βρίσκονται οι «πιστοί» που θεωρούν ότι η ΤΝ θα ωφελήσει τους πάντες χωρίς εξαίρεση, και από την άλλη οι σκεπτικιστές που υποβαθμίζουν την τεχνολογία ως απλούς «στοχαστικούς παπαγάλους» (stochastic parrots) που παράγουν θόρυβο. Ο ίδιος απορρίπτει και τις δύο προσεγγίσεις, σημειώνοντας ότι η ΤΝ επιδεικνύει πλέον πραγματικές ικανότητες στην κατανόηση, τον προγραμματισμό και τις επιστημονικές ανακαλύψεις, οι οποίες πρέπει να αναγνωριστούν.
«Έχει γίνει σχεδόν ριζοσπαστικό το να κρατάς δύο προφανώς αντικρουόμενες ιδέες στο κεφάλι σου ταυτόχρονα», δήλωσε, αναφερόμενος στην ανάγκη να γιορτάζουμε την πρόοδο της ΤΝ ενώ ταυτόχρονα ανησυχούμε για τις θέσεις εργασίας.
Η σύνδεση με τη φιλελεύθερη δημοκρατία
Ο Acemoglu συνδέει αυτή την πόλωση με την κρίση της φιλελεύθερης δημοκρατίας, θέμα που πραγματεύεται στο νέο του βιβλίο What Happened to Liberal Democracy?. Υποστηρίζει ότι το περιβάλλον των μέσων κοινωνικής δικτύωσης ενθαρρύνει την κλιμάκωση των πάντων για την προσέλκυση της προσοχής, καταστρέφοντας την ικανότητα της κοινωνίας για διαβούλευση και συμβιβασμό.
Ιστορικά, η «κοινή ευημερία» ήταν η κόλλα που κρατούσε τη δημοκρατία ενωμένη. Ωστόσο, η μετάβαση στη μεταβιομηχανική οικονομία διέρρηξε αυτό το κοινωνικό συμβόλαιο, δημιουργώντας χάσματα αξιών και ενσυναίσθησης μεταξύ των μορφωμένων ελίτ και της εργατικής τάξης.
Προς μια ΤΝ υπέρ των εργαζομένων
Για την αντιμετώπιση αυτών των προκλήσεων, ο Acemoglu προτείνει συγκεκριμένες παρεμβάσεις:
- Δημιουργία εργαλείων ΤΝ που ενισχύουν την αποτελεσματικότητα των εργαζομένων αντί να τους αντικαθιστούν.
- Αναθεώρηση των φορολογικών κανόνων που ευνοούν το κεφάλαιο έναντι των μισθών.
- Περιορισμό της κυριαρχίας των μεγάλων εταιρειών τεχνολογίας (Big Tech).
- Ενίσχυση της φωνής των εργαζομένων στη λήψη αποφάσεων.
Ο οικονομολόγος προειδοποιεί ότι εάν το 50% έως 70% του πληθυσμού καταλήξει χωρίς εργασία και αξιοπρέπεια, η φιλελεύθερη δημοκρατία δεν θα μπορέσει να επιβιώσει. Παρά τις ανησυχίες του, δηλώνει ότι αρνείται να εγκαταλείψει την ελπίδα, καλώντας σε μια ανακατεύθυνση της τεχνολογίας προς πιο ανθρώπινες μορφές.
