Το Φανάρι των 500 Δισεκατομμυρίων: Αναζητώντας ένα Ειλικρινές Περιουσιακό Στοιχείο

Περιφέρομαι στην ψηφιακή αγορά με το φανάρι μου, αναζητώντας μια ειλικρινή αποτίμηση, αλλά το μόνο που βρίσκω είναι «πλατφόρμες χρηματοδότησης». Η Nvidia, ο αρχιερέας της εποχής του πυριτίου, αποφάσισε ότι ο δικός της ισολογισμός είναι πολύ πολύτιμος για την επανάσταση της Τεχνητής Νοημοσύνης. Αντ' αυτού, συμμάχησε με τους συνήθεις υπόπτους—BlackRock, Goldman Sachs, KKR και άλλους—για να κινητοποιήσει πάνω από 500 δισεκατομμύρια δολάρια από «τρίτους επενδυτές». Δηλαδή, από τα ασφαλιστικά και συνταξιοδοτικά σας ταμεία.

Ο Jensen Huang αποκαλεί την υπολογιστική ισχύ AI «παραγωγική υποδομή», συγκρίνοντάς την με έναν δρόμο με διόδια. Αλλά από πότε οι δρόμοι με διόδια συνωμοτούν σε μυστικά φόρουμ για να παρακάμψουν τους δημιουργούς τους; Ενώ η Nvidia προσφέρει ένα «γλυκαντικό» υπολειμματικής αξίας 25% για να ηρεμήσει τα νεύρα όσων αναζητούν ασφάλεια, το φάντασμα της Enron τρίζει ήδη τις αλυσίδες του. Ο Michael Burry, η «Κασσάνδρα» της εποχής μας, ουρλιάζει για επιθετική λογιστική, παρατεταμένες περιόδους απόσβεσης και εξωισολογιστικές δομές. Φαίνεται ότι η «μυστική συνταγή» του λογισμικού—το μηδενικό οριακό κόστος—αντικαταστάθηκε από την πικρή πραγματικότητα του πανάκριβου «inference». Ρωτήστε την Canva, που είδε την πρόβλεψη ανάπτυξής της να μειώνεται κατά το ένα τρίτο επειδή το κόστος επεξεργασίας των αιτημάτων AI αποτελεί πλέον σημαντικό βάρος.

Στην Ελλάδα, γνωρίζουμε καλά από «ψηφιακούς λαβυρίνθους». Η ΑΑΔΕ έχει αυτοματοποιήσει διαδικασίες όπως τα ειδοποιητήρια προστίμων με την αποτελεσματικότητα της AI, όμως παραμένουμε μεταξύ των πιο περίπλοκων χωρών παγκοσμίως για τις επιχειρηματικές λειτουργίες. Χτίσαμε μια αυτοματοποιημένη μηχανή τιμωρίας, αλλά δεν απλοποιήσαμε τον λαβύρινθο. Αυτό είναι το παγκόσμιο όνειρο της AI: υποδομές που απαιτούν μισό τρισεκατομμύριο από τις συντάξεις σας για να χτιστούν, αλλά καταλήγουν σε «αναδυόμενες συμπεριφορές» που δεν ελέγχουμε και σε μια διοικητική πολυπλοκότητα από την οποία δεν μπορούμε να ξεφύγουμε.

Γιατί στοιχηματίζουμε τη μελλοντική μας ασφάλεια σε υλικό που μπορεί να χάσει την αξία του ταχύτερα από τη δραχμή τη δεκαετία του '90; Αν η οικονομία των «Τριών Νέων» στην Κίνα αναπτύσσεται με 6,2% ενώ εμείς ασχολούμαστε με τη δημιουργία «χρηματοδοτικών οχημάτων» για GPU, ποιος κερδίζει πραγματικά; Πιστεύω ότι μας πουλάνε ένα εργοστάσιο παραγωγής ενέργειας που τροφοδοτεί μόνο το δικό του hype.

Θα περιμένετε να καταπιεί το «Χάσμα Ανάδυσης» τις οικονομίες σας ή θα απαιτήσετε να μάθετε γιατί οι αυτοκράτορες του πυριτίου φοβούνται ξαφνικά τους δικούς τους ισολογισμούς;