Στην ιστορική Πνύκα, με φόντο τον Παρθενώνα, ο Αμερικανός Υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο εκφώνησε μια ομιλία που χαρακτηρίστηκε από τον Αλεξάντερ Μουνγκία του Spectator ως «η καλύτερη ομιλία δυτικού πολιτικού εδώ και χρόνια». Ωστόσο, παρά τον ρητορικό θρίαμβο, η ανάλυση του Μουνγκία επισημαίνει ένα θεμελιώδες στρατηγικό σφάλμα: την επιλογή του λάθους αθηναϊκού προτύπου.
Ανάμεσα στην Τόλμη και την Υπερεπέκταση
Ενώ ο Ρούμπιο επικαλέστηκε το όνομα του Περικλή, οι αρετές που εξύμνησε —η ακατάπαυστη φιλοδοξία, το ρίσκο και η δυσφορία απέναντι σε κάθε όριο— προσιδιάζουν περισσότερο στον Αλκιβιάδη. Ο Μουνγκία σημειώνει ότι η ιστορική διαδρομή που παρουσίασε ο Ρούμπιο, περνώντας από τον Μέγα Αλέξανδρο και τον Καίσαρα, καταλήγει σε μια αντίληψη της Αμερικής ως ηπειρωτικής αυτοκρατορίας που δεν αναγνωρίζει περιορισμούς.
Σύμφωνα με το άρθρο, ο πραγματικός Περικλής δεν ήταν οπαδός της αλόγιστης επέκτασης. Η στρατηγική του κατά τον Πελοποννησιακό Πόλεμο βασιζόταν στην αυτοσυγκράτηση και την προστασία της πόλης πίσω από τα τείχη, αποφεύγοντας νέα μέτωπα όσο διαρκούσε η σύγκρουση. Αντίθετα, ο Αλκιβιάδης ήταν εκείνος που παρέσυρε την Αθήνα στην καταστροφική Σικελική Εκστρατεία το 415 π.Χ., αγνοώντας τις προειδοποιήσεις για τους κινδύνους της υπερεπέκτασης.
Το Δίδαγμα του Θουκυδίδη και το Σήμερα
Η κριτική του Spectator συνδέει την αρχαία ιστορία με τη σύγχρονη γεωπολιτική, βλέποντας στην επιχειρηματολογία του Ρούμπιο έναν απόηχο της ρητορικής που οδήγησε στη Σικελία. Ο Μουνγκία προειδοποιεί ότι η απαίτηση για ταυτόχρονη κυριαρχία σε κάθε πεδίο —από τα drones μέχρι το Διάστημα— ενέχει τον κίνδυνο μιας ανάλογης στρατηγικής αποτυχίας, κάνοντας μάλιστα ευθεία αναφορά στις πιθανότητες μιας σύγκρουσης με το Ιράν.
Καταλήγοντας, ο αρθρογράφος θεωρεί τον Ρούμπιο ως την πιο σοβαρή πολιτική προσωπικότητα του κόμματός του για το 2028. Η συμβουλή του είναι σαφής: ο Αμερικανός πολιτικός διαθέτει ήδη το χάρισμα του Περικλή, αλλά πρέπει πλέον να υιοθετήσει και τη στρατηγική του φρόνηση.
