Με την έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς, η διαμάχη μεταξύ ψηφιακής και αναλογικής μάθησης εντείνεται, καθώς όλο και περισσότερες σχολικές περιφέρειες επανεξετάζουν τον ρόλο των συσκευών στις αίθουσες. Η στροφή αυτή έρχεται ως αποτέλεσμα της κατακόρυφης πτώσης των επιδόσεων στα μαθηματικά και την ανάγνωση, η οποία παρατηρήθηκε όταν τα σχολεία αντικατέστησαν τα παραδοσιακά εγχειρίδια με οθόνες.
Η απώλεια των κοινωνικών δεξιοτήτων
Οι καθηγήτριες Sarah Schneider Kavanagh και Katie A. Danielson επισημαίνουν ότι το δημοτικό σχολείο παραδοσιακά δίδασκε πολλά περισσότερα από απλή γραφή και ανάγνωση. Στο φυσικό περιβάλλον της τάξης, τα παιδιά μάθαιναν να περιμένουν τη σειρά τους για να μιλήσουν, να διαπραγματεύονται διαφωνίες και να επεξηγούν τον τρόπο σκέψης τους. Η χρήση προσαρμοστικού λογισμικού για εξατομικευμένη διδασκαλία, αν και προσφέρει πλεονεκτήματα, στερεί από τους μαθητές τη συλλογική μάθηση.
Όταν οι μαθητές επιλύουν προβλήματα μόνοι τους σε μια οθόνη, χάνουν την ευκαιρία να ακούσουν διαφορετικές προσεγγίσεις. Αυτό είναι ιδιαίτερα κρίσιμο στην εποχή της Τεχνητής Νοημοσύνης, όπου οι αμιγώς ανθρώπινες δεξιότητες, όπως η περιέργεια, η κρίση, η ενσυναίσθηση και η συνεργασία, αποκτούν μεγαλύτερη αξία.
Γνωστική υποχώρηση και νομοθετικές αντιδράσεις
Ο νευροεπιστήμονας Jared Cooney Horvath υποστηρίζει ότι η Γενιά Z (Gen Z) παρουσιάζει χαμηλότερες γνωστικές ικανότητες σε σχέση με τις προηγούμενες γενιές, παρά την πρόσβαση στην τεχνολογία. Πρόκειται για την πρώτη γενιά στη σύγχρονη ιστορία που σημειώνει χαμηλότερες βαθμολογίες σε τυποποιημένα τεστ από την προηγούμενη, με τον Horvath να επικαλείται μια σαφή συσχέτιση μεταξύ των βαθμών και του χρόνου που δαπανάται μπροστά σε υπολογιστές στο σχολείο.
Η αντίδραση είναι ήδη ορατή σε θεσμικό επίπεδο. Τουλάχιστον 17 πολιτείες των ΗΠΑ έχουν συζητήσει ή εισαγάγει νομοθεσία για τον περιορισμό των οθονών, ενώ η σχολική περιφέρεια του Λος Άντζελες απαγόρευσε ήδη τη χρήση οθονών από το προνήπιο έως την πρώτη δημοτικού.
«Τα παιδιά δεν χρειάζονται το σχολείο για να γίνουν περισσότερο σαν τον ψηφιακό κόσμο... Χρειάζονται έναν χώρο σχεδιασμένο για άλλους σκοπούς, όπως η συζήτηση αντί για την κατανάλωση και η συνεργασία αντί για την εξατομίκευση», αναφέρουν οι ειδικοί.
