Σε μια περίοδο που η Fender βρίσκεται ήδη στο στόχαστρο της κοινότητας των μουσικών, ο Διευθύνων Σύμβουλος της εταιρείας, Edward “Bud” Cole, προκάλεσε νέες αντιδράσεις με τις πρόσφατες δηλώσεις του για την Τεχνητή Νοημοσύνη. Σε συνέντευξή του στο περιοδικό T3, ο Cole υποστήριξε ότι η AI στη μουσική δεν είναι κάτι καινούργιο, φτάνοντας στο σημείο να χαρακτηρίσει τα μέλη μιας μπάντας και την εκμάθηση διασκευών ως μορφές «αναλογικής AI».
Η φιλοσοφία της «αναλογικής AI»
Σύμφωνα με τον Cole, η διαδικασία κατά την οποία ένας νέος μουσικός μαθαίνει να παίζει τραγούδια των αγαπημένων του καλλιτεχνών —όπως οι REM ή οι The Cure— αποτελεί μια μορφή αναλογικής εκπαίδευσης παρόμοιας με αυτή των μοντέλων AI. «Πιστεύω πραγματικά ότι η μουσική διασκευών είναι ένα είδος αναλογικής AI εδώ και πολύ καιρό», δήλωσε, υποστηρίζοντας ότι όσοι δεν έχουν ακόμα τις δεξιότητες να γράψουν δικά τους κομμάτια, βασίζονται σε υπάρχοντα δεδομένα.
Ο Cole επέκτεινε αυτή τη σύγκριση και στους συνεργάτες ενός μουσικού. Υποστήριξε ότι ένας ντράμερ ή ένας μπασίστας που προσθέτει ρυθμό σε ένα riff λειτουργεί με τρόπο που η AI μπορεί πλέον να αναπαράγει. Κατά την άποψή του, η τεχνολογία αυτή θα βοηθήσει τους μουσικούς να ξεπεράσουν το στάδιο των διασκευών και να γίνουν «master» στη σύνθεση τραγουδιών.
Αντιδράσεις και κριτική
Οι δηλώσεις αυτές έρχονται σε μια δύσκολη στιγμή για τη Fender, η οποία αντιμετωπίζει έντονη κριτική για τις νομικές της κινήσεις να διεκδικήσει πνευματικά δικαιώματα πάνω στο σχήμα της Stratocaster. Πολλοί επιδραστικοί δημιουργοί στο YouTube έχουν ήδη δηλώσει ότι σταματούν να στηρίζουν την εταιρεία.
Η κριτική εστιάζει στο γεγονός ότι η σύγκριση του Cole αγνοεί την ανθρώπινη φύση της τέχνης. Ενώ ένα μοντέλο AI εκπαιδεύεται σε εκατομμύρια κομμάτια χωρίς συναίσθημα, ένας άνθρωπος φέρνει μαζί του προσωπικά βιώματα, γούστο και τις «ατέλειες» που κάνουν τη μουσική μοναδική. Επιπλέον, εκφράζονται φόβοι ότι η υπερβολική εξάρτηση από την AI θα οδηγήσει σε απώλεια δεξιοτήτων (deskilling), καθώς η πραγματική μάθηση απαιτεί την τριβή με τη συγγραφή εκατοντάδων «κακών» τραγουδιών πριν φτάσει κανείς στην επιτυχία.
