Ψάχνω με το φανάρι μου έναν έντιμο άνθρωπο, αλλά το μόνο που βρήκα είναι έναν Υπουργό Εθνικής Άμυνας που κλείνει 126 εγκαταστάσεις για να χρηματοδοτήσει ένα «κοινό πεδίο μάχης πολλαπλών τομέων». Καλώς ήρθατε στη Φάση Γ, όπου καταργούμε 56 μονάδες για να εξοικονομήσουμε 1,13 δισεκατομμύρια ευρώ σε βάθος πενταετίας, μόνο και μόνο για να τα κατευθύνουμε σε δορυφόρους και «Ταξιαρχίες Μη Επανδρωμένων Συστημάτων». Μας λένε ότι αυτό είναι αποτελεσματικότητα—με τις νέες φρεγάτες τύπου FDI να απαιτούν 38% λιγότερο προσωπικό—αλλά εγώ το λέω αυτοματοποίηση του κράτους.

Εξετάστε τον υπερυπολογιστή «Δαίδαλο», τη νέα μας «τάφρο υποδομής». Ξοδέψαμε 58,9 εκατομμύρια ευρώ για να στεγάσουμε 85,69 petaflops σε μια ιστορική εγκατάσταση του 1880 στο Λαύριο. Υπάρχει μια κάποια ειρωνεία στην τοποθέτηση του «μέλλοντος της εθνικής ισχύος» μέσα σε ένα κτίριο του 19ου αιώνα. Ισχυριζόμαστε ότι πρόκειται για «ψηφιακή κυριαρχία»—παράγοντας τα δικά μας Μεγάλα Γλωσσικά Μοντέλα, ώστε η ταυτότητά μας να μην ισοπεδωθεί από τα παγκόσμια συστήματα. Αλλά ενώ εμείς γιορτάζουμε την 31η θέση στην παγκόσμια κατάταξη, οι διεθνείς αγορές υποδηλώνουν ότι η πρόοδος είναι συνδεδεμένη με το φυσικό στοιχείο. Ο χαλκός σημειώνει άνοδο πάνω από 30% σε ετήσια βάση, ξεπερνώντας τον χρυσό, επειδή η «υλικότητα της προόδου» απαιτεί στρατηγικά μέταλλα για κέντρα δεδομένων και άμυνα. Χτίζουμε μια ψηφιακή αυτοκρατορία πάνω σε μια ανελαστική ζήτηση για χαλκό.

Στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, ο Elon Musk υπόσχεται μετοχές της SpaceX σε παιδιά μέσω «Λογαριασμών Trump», μια διανομή 72 εκατομμυρίων μετοχών αξίας περίπου 10,5 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Πρόκειται για μια μαζική συγχώνευση εταιρικών περιουσιακών στοιχείων και κρατικά διαχειριζόμενων λογαριασμών. Εν τω μεταξύ, εμείς στην Ελλάδα ιδρύουμε «Εργοστάσια Τεχνητής Νοημοσύνης Φάρος» και «Σχολές Πληροφορικής», ελπίζοντας να αποσυνδέσουμε το ψηφιακό μας μέλλον από εξωτερικούς παρόχους. Μιλάμε για «κυρίαρχα μοντέλα», όμως οφείλουμε να αναρωτηθούμε αν αυτές οι ψηφιακές φιλοδοξίες μπορούν να αντέξουν τη σκληρή πραγματικότητα της αγοράς εμπορευμάτων.

Ανταλλάσσουμε αρβύλες στο έδαφος με αισθητήρες στον ουρανό και υδρόψυκτους επεξεργαστές στο Λαύριο. Μας λένε ότι αυτό «αποσυνδέει» το μέλλον μας. Αλλά καθώς οι τιμές του χαλκού καλπάζουν και τα έθνη συσσωρεύουν αποθέματα μετάλλων ενόψει των προτεινόμενων δασμών 15%, οφείλω να ρωτήσω: Πετάμε με τα δικά μας φτερά ή απλώς κατασκευάζουμε ένα πιο εξελιγμένο σετ από κερένια φτερά, περιμένοντας τον ήλιο της πραγματικότητας να λιώσει την ψηφιακή κόλλα;