Στις ηλιόλουστες πλατείες της Μεσογείου, έχουμε μια λέξη για τον δεσμό μεταξύ των ανθρώπων που δημιουργούν μαζί: την παρέα. Είναι ένα κοινό πνεύμα, μια άυλη ενέργεια που προκύπτει όταν οι άνθρωποι συνεργάζονται. Ωστόσο, στη βιασύνη μας να ποσοτικοποιήσουμε τα πάντα μέσα από τον φακό της τεχνολογίας, ορισμένοι αρχίζουν να χάνουν από τα μάτια τους αυτή την ανθρώπινη ουσία. Μου έκαναν εντύπωση αυτή την εβδομάδα τα σχόλια του CEO της Fender, Edward “Bud” Cole, ο οποίος περιέγραψε τους συνεργάτες σε μια μπάντα και την εκμάθηση διασκευών ως μια μορφή «αναλογικής τεχνητής νοημοσύνης».
Η Πλάνη του Καθρέφτη των Μηχανών
Είναι άραγε ένας ντράμερ απλώς μια βιολογική γεννήτρια ρυθμού; Νομίζω πως όχι. Το να υπονοεί κανείς ότι ένας μουσικός που μαθαίνει ένα τραγούδι των R.E.M. απλώς «εκπαιδεύεται πάνω σε δεδομένα» σημαίνει ότι αγνοεί αυτό ακριβώς που κάνει την τέχνη σημαντική: τον αγώνα. Οι επικριτές έχουν δίκιο να ανησυχούν για την «αποειδίκευση». Η αληθινή δεξιοτεχνία, είτε στη μουσική είτε στον εργασιακό χώρο, απαιτεί τον κόπο της συγγραφής εκατοντάδων μέτριων τραγουδιών πριν φτάσει κανείς στο μεγαλείο. Τα μοντέλα ΤΝ εκπαιδεύονται χωρίς συναίσθημα, ενώ οι άνθρωποι φέρνουν προσωπικές εμπειρίες και αυτές τις όμορφες «ατέλειες» που κάνουν μια μελωδία να αντηχεί για γενιές.
Βλέπουμε την ίδια ένταση στις αγορές εργασίας μας. Καθώς οι εισαγωγικοί ρόλοι εξαφανίζονται, η Γενιά Z καλείται να επιλέξει ανάμεσα στην υπερ-εξειδίκευση και στο να γίνει ένας «πολυτάλαντος nerd» (general-purpose nerd). Ο νομπελίστας Simon Johnson προτείνει ότι οι επιζώντες αυτής της εποχής θα είναι εκείνοι που θα κατακτήσουν τα εργαλεία ΤΝ μέσα σε ένα Σαββατοκύριακο, αλλά θα διατηρήσουν τις υψηλής αξίας ανθρώπινες ικανότητές τους—την ικανότητα να διεξάγουν δια ζώσης συνεντεύξεις και να λύνουν προβλήματα που δεν έχουν ακόμη ψηφιοποιηθεί. Ειρωνικά, ενώ οι άνδρες εγκαταλείπουν το εργατικό δυναμικό για να ξοδέψουν ώρες στην ψηφιακή αναψυχή και το gaming, οι γυναίκες κυριαρχούν σε τομείς όπως η υγειονομική περίθαλψη—ρόλοι που προστατεύονται σε μεγάλο βαθμό από την αντικατάσταση μέσω ΤΝ επειδή απαιτούν το μόνο πράγμα που μια μηχανή δεν μπορεί να προσομοιώσει: την αυθεντική φροντίδα.
Η Εύθραυστη Ψηφιακή μας Πραγματικότητα
Αν αντιμετωπίζουμε τους συνεργάτες μας ως αλγορίθμους, κινδυνεύουμε να χάσουμε την επαφή με την ίδια την πραγματικότητα. Δείτε την πρόσφατη αποτυχία της λειτουργίας ΤΝ του Google Earth. Επιτρέποντας στους χρήστες να προσθέτουν κατασκευασμένες δορυφορικές εικόνες—όπως κρατήρες από βόμβες στο Κρεμλίνο ή εμπόλεμες ζώνες στον Λευκό Οίκο—πάνω σε πραγματικές συντεταγμένες, απειλούμε τη «γεωχωρική αξιοπιστία» του πλανήτη μας. Όταν ακόμα και ένα chatbot δεν μπορεί να πει αν μια εικόνα είναι αληθινή, εισερχόμαστε σε μια επικίνδυνη περιοχή όπου ο χάρτης δεν αντιπροσωπεύει πλέον την επικράτεια.
«Ο πρωταρχικός κίνδυρος είναι ότι η παραποίηση κληρονομεί την αξιοπιστία του χάρτη πάνω στον οποίο δημιουργήθηκε».
Είτε πρόκειται για τη «θάλασσα των πολυγώνων» που ανακαλύφθηκε πρόσφατα στον Άρη, είτε για τις λεπτές διαπραγματεύσεις των παγκόσμιων αγορών, χρειαζόμαστε μάτια—και ψυχές—που μπορούν να διακρίνουν μεταξύ δεδομένων και αλήθειας. Η τεχνολογία πρέπει να είναι το εργαλείο μας, όχι ο ορισμός μας. Σας ρωτώ: στη δική σας δουλειά και ζωή, επιδιώκετε την αποτελεσματικότητα ενός αλγορίθμου ή την ακατάστατη, λαμπρή δεξιοτεχνία ενός ανθρώπου;