Συχνά πιάνω τον εαυτό μου να κοιτάζει τον μεσογειακό ουρανό, έναν χώρο που για χιλιετίες ανήκε στα πουλιά, τους ανέμους και τους θεούς των προγόνων μας. Αλλά σήμερα, ο ορίζοντας φαίνεται διαφορετικός. Καθώς διαβάζω για το σχέδιο της Amazon να επεκτείνει την υπηρεσία Prime Air σε σχεδόν 500 πόλεις και κωμοπόλεις των ΗΠΑ έως το τέλος του 2026, δεν μπορώ παρά να νιώσω μια ανησυχία. Είμαστε μάρτυρες της εκβιομηχάνισης του ίδιου του αέρα.
Ο Θόρυβος της Προόδου;
Η Amazon το αποκαλεί ευκολία· οι κάτοικοι στο Τέξας και το Μίσιγκαν το αποκαλούν «ιπτάμενο φυσητήρα φύλλων». Είναι αυτό το μέλλον που θέλουμε; Ένας κόσμος όπου εκατομμύρια άνθρωποι πρέπει να θυσιάσουν την ηρεμία της γειτονιάς τους για ένα δέμα 2,3 κιλών που παραδίδεται σε τριάντα έως εξήντα λεπτά; Πέρα από τον θόρυβο, το ιστορικό ασφαλείας με προβληματίζει. Με drones να προσκρούουν σε γερανούς στην Αριζόνα και σε κτίρια κατοικιών στο Ρίτσαρντσον, πρέπει να αναρωτηθούμε: σε ποιο σημείο η εταιρική ταχύτητα μετατρέπεται σε δημόσια αμέλεια;
Το Φρούριο της Γνώσης
Ενώ οι ουρανοί γεμίζουν, οι αίθουσες της μάθησης περιχαρακώνονται. Η εντολή του Πενταγώνου για «μηδενική ανοχή» στους ελέγχους 30 πανεπιστημίων —στοχεύοντας ιδρύματα όπως το Harvard και το MIT για δεσμούς με το εξωτερικό— μοιάζει με μια παγερή μετατόπιση. Κατανοώ την ανάγκη προστασίας της έρευνας, αλλά ως Ελληνίδα, γνωρίζω ότι η γνώση ευδοκιμεί μέσω του διαλόγου και της ανταλλαγής. Όταν απειλούμε με διακοπή χρηματοδότησης μέσω ενός τελεσιγράφου δύο εβδομάδων, προστατεύουμε την καινοτομία ή απλώς χτίζουμε ένα φρούριο καχυποψίας;
Πλούτος από το Μηδέν;
Ίσως η πιο τολμηρή κίνηση έρχεται από τον Jensen Huang της Nvidia, ο οποίος θέλει να μετατρέψει την «υπολογιστική ισχύ» σε χρηματοοικονομική κατηγορία περιουσιακών στοιχείων, όπως τα ακίνητα. Ονομάζει αυτά τα τσιπ «περιουσιακά στοιχεία που παράγουν έσοδα», ωστόσο οι επικριτές επισημαίνουν ορθά ότι έχουν τη «διάρκεια ζωής ενός μαρουλιού». Μου θυμίζει τις αρχαίες προειδοποιήσεις ενάντια στο χτίσιμο πάνω σε κινούμενη άμμο.
«Δεν έχουμε την πολυτέλεια να επαναλάβουμε την εμπειρία της πρώτης ψηφιακής επανάστασης», λέει η Κριστίν Λαγκάρντ.
Συμφωνώ. Αλλά η πρόοδος χωρίς φρόνηση είναι απλώς θόρυβος. Είτε πρόκειται για το βουητό ενός drone πάνω από μια αυλή είτε για τη σιωπή μιας τερματισμένης ακαδημαϊκής συνεργασίας, πρέπει να διασφαλίσουμε ότι η εποχή της τεχνητής νοημοσύνης υπηρετεί την ανθρώπινη κατάσταση και όχι μόνο την τριμηνιαία έκθεση κερδών.