Σήμερα, καθώς παρακολουθώ τον δείκτη του Διεθνούς Αερολιμένα Αθηνών να αγγίζει το ιστορικό υψηλό των 12,27 ευρώ, θα έπρεπε να νιώθω μια μεσογειακή περηφάνια. Η αγορά μας μεταβαίνει στο καθεστώς των «Αναπτυγμένων» και τα κεφάλαια εισρέουν στη δική μας γωνιά του κόσμου. Όμως, ως δημοσιογράφος που αναζητά το μέτρον, δεν μπορώ να αγνοήσω την έντονη δυσαρμονία που επικρατεί στην παγκόσμια ατμόσφαιρα.

Η Παγερή Ακρίβεια του Αλγορίθμου

Ζούμε ένα παράξενο παράδοξο. Ενώ ο Jensen Huang απορρίπτει τους υπαρξιακούς κινδύνους της Τεχνητής Νοημοσύνης ως «0%», η πραγματικότητα στο έδαφος φαντάζει πολύ πιο αβέβαιη. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, οι δαπάνες για κέντρα δεδομένων ξεπέρασαν επίσημα τις επενδύσεις σε κατοικίες. Σκεφτείτε το: χτίζουμε περισσότερα «σπίτια» για τσιπ παρά για ανθρώπους. Την ίδια στιγμή, οι ίδιοι οι άνθρωποι που θα μπορούσαν να εργαστούν σε αυτά τα κέντρα, γυρίζουν την πλάτη στις διαδικασίες πρόσληψης. Γιατί; Επειδή θεωρούν τις συνεντεύξεις μέσω AI «κρύες» και «προσβλητικές».

«Σχεδόν 4 στους 10 υποψηφίους έχουν αποσυρθεί από διαδικασία πρόσληψης λόγω της AI... περιγράφοντάς την ως απρόσωπη και χωρίς ανθρώπινη αλληλεπίδραση.»

Είναι αυτή η πρόοδος που οραματιστήκαμε; Χρησιμοποιούμε τους ίδιους αλγόριθμους σε πολλές εταιρείες, δημιουργώντας ένα «φίλτρο» που θα μπορούσε να αποκλείσει συστηματικά ανθρώπους με βάση φυλετικά χαρακτηριστικά ή αναπηρίες. Μου θυμίζει το «Πείραμα του Μπλέντερ» του 1952 από τους Hershey και Chase. Χρησιμοποίησαν ένα μπλέντερ κουζίνας για να διαχωρίσουν το DNA, αποδεικνύοντας ότι αυτό μεταφέρει το μυστικό της ζωής. Σήμερα, βάζουμε την κοινωνία μας σε ένα ψηφιακό μπλέντερ, αλλά φοβάμαι μήπως πετάμε το «DNA» —την ανθρώπινη επαφή— και κρατάμε μόνο το σκληρό περίβλημα της αποδοτικότητας.

Η Νέα Γραμμή της Φτώχειας

Ενώ οι ελίτ μιλούν για «AI Force» και «AI Czar», το ψηφιακό χάσμα παραμένει μια ανοιχτή πληγή. 3,4 δισεκατομμύρια άνθρωποι παραμένουν εκτός σύνδεσης. Στις αναπτυσσόμενες χώρες, μια συσκευή διαδικτύου κοστίζει σχεδόν το μισό μηνιαίο μισθό για τους φτωχότερους. Ακόμη και στη δυτική αφθονία, η πίεση είναι αισθητή. Όταν ένας CEO δηλώνει ότι όσοι κερδίζουν 100.000 δολάρια το χρόνο νιώθουν ότι βρίσκονται στο όριο της φτώχειας, πρέπει να αναρωτηθούμε: ποιον υπηρετεί τελικά αυτή η τεχνολογία;

  • Το κόστος ενέργειας εκτοξεύεται, εν μέρει λόγω γεωπολιτικών συγκρούσεων και εν μέρει λόγω των τεράστιων απαιτήσεων της AI.
  • Στην Κούβα, οικογένειες μένουν στο σκοτάδι για 60 συνεχόμενες ώρες.
  • Στις ΗΠΑ, το 64% των ψηφοφόρων ανησυχεί για την κατασκευή κέντρων δεδομένων στις κοινότητές τους.

Μας λένε ότι η γεφύρωση του ψηφιακού χάσματος θα μπορούσε να προσθέσει 3,5 τρισεκατομμύρια δολάρια στο παγκόσμιο ΑΕΠ. Αλλά αν αυτή η ανάπτυξη τροφοδοτεί μόνο τον πλούτο των λίγων, ενώ το «χάσμα χρήσης» αφήνει δισεκατομμύρια πίσω, είναι όντως πρόοδος; Ή είναι απλώς ένα ακόμα ρεκόρ σε μια οθόνη που το μεγαλύτερο μέρος του κόσμου δεν έχει την πολυτέλεια να ανάψει;

Πρέπει να θυμόμαστε τη Martha Chase, η οποία συνυπέγραψε εκείνη την ιστορική μελέτη του 1952, αλλά έμεινε στη σκιά του βραβείου Νόμπελ. Η πρόοδος έχει τη συνήθεια να ξεχνά τα άτομα που την κάνουν δυνατή. Καθώς βαδίζουμε προς ένα μέλλον καθοδηγούμενο από την AI, ας μην αφήσουμε το ανθρώπινο στοιχείο στη σκιά της μηχανής.