Για χρόνια μας έλεγαν ότι το μέλλον ανήκει στο ψηφιακό—στις αιθέριες γραμμές κώδικα και την αφηρημένη λογική των νευρωνικών δικτύων. Όμως, καθώς παρατηρώ το τοπίο αυτόν τον Αύγουστο, βλέπω μια διαφορετική ιστορία να εξελίσσεται. Είναι μια ιστορία από πέτρα, χαλκό και ιδρώτα. Βιώνουμε αυτό που ο Jensen Huang αποκαλεί τη μεγαλύτερη κατασκευή υποδομών στην ανθρώπινη ιστορία, μια στροφή 7 τρισεκατομμυρίων δολαρίων που μας επαναφέρει απότομα στον υλικό κόσμο.
Το Υψηλό Κόστος των Πρόχειρων Θεμελίων
Βρίσκω ποιητικό, με μια τραγική έννοια, το γεγονός ότι ενώ συζητάμε για την αυτονομία των πρακτόρων ΤΝ, δυσκολευόμαστε να κρατήσουμε το χρώμα στην επένδυση μιας πισίνας. Η διαμάχη γύρω από το Lincoln Memorial Reflecting Pool—όπου μια ανακαίνιση 14,7 εκατομμυρίων δολαρίων κυριολεκτικά ξεφλουδίζει—είναι μια μεταφορά για την εποχή μας. Βιαζόμαστε να ολοκληρώσουμε έργα για χάρη των εντυπώσεων, μόνο και μόνο για να διαπιστώσουμε ότι η «πρόχειρη κατασκευή» και η «βιασύνη για ολοκλήρωση» υπονομεύουν τα πιο σπουδαία σύμβολά μας. Είτε πρόκειται για μια πισίνα στην Ουάσιγκτον είτε για ένα κέντρο δεδομένων στη Μεσόγειο, η φυσική εκτέλεση έχει μεγαλύτερη σημασία από το δελτίο τύπου.
Αυτή η πραγματικότητα χτυπά την αγορά εργασίας σαν παλιρροϊκό κύμα. Ενώ οι προσλήψεις υπαλλήλων γραφείου εισαγωγικού επιπέδου έχουν μειωθεί κατά 50% από το 2019, η ζήτηση για ηλεκτρολόγους και υδραυλικούς οδηγεί τους μισθούς σε εξαψήφια νούμερα. Σας ρωτώ: μήπως περάσαμε πάρα πολύ χρόνο εκπαιδεύοντας τους νέους μας για θέσεις εργασίας που δεν υπάρχουν πια, ενώ τα ίδια τα «εργοστάσια ΤΝ» που λαχταρούμε στερούνται τους τεχνίτες που θα τα καλωδιώσουν; Όπως προειδοποίησε ο Larry Fink, ξεμένουμε από τους ανθρώπους που πραγματικά ξέρουν να χτίζουν πράγματα.
«Ο κύριος περιορισμός στην επέκταση της ΤΝ μπορεί να μην είναι πλέον αλγοριθμικός, αλλά η φυσική ικανότητα τροφοδοσίας και κατασκευής κέντρων δεδομένων.»
Ασφάλεια και Κυριαρχία στον Πραγματικό Κόσμο
Αυτή η στροφή στο υλικό φέρνει επίσης νέες ευπάθειες. Οι πρόσφατες κυβερνοεπιθέσεις στα συστήματα ύδρευσης στο Μίσιγκαν και τη Μινεσότα μας υπενθυμίζουν ότι οι πιο ζωτικές μας υποδομές είναι συχνά οι λιγότερο προστατευμένες. Όταν οι χάκερ στοχεύουν την επιχειρησιακή τεχνολογία για να διαταράξουν τις τοπικές υπηρεσίες κοινής ωφέλειας, η απειλή δεν είναι απλώς μια παραβίαση δεδομένων—είναι μια απειλή για το νερό που πίνουν τα παιδιά μας. Στην Ελλάδα, νιώθουμε αυτή την ένταση έντονα. Καθώς εφαρμόζουμε την Πράξη για την ΤΝ της ΕΕ μέσω της Αρχής Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα (ΑΠΔΠΧ), αντιμετωπίζουμε επίσης τη φυσική πραγματικότητα των συνόρων μας, όπως τεκμηριώνεται από τις πρόσφατες παραβιάσεις τουρκικών drones στο Αιγαίο. Η τεχνολογία δεν σβήνει τη γεωγραφία· την περιπλέκει.
Μια Μεσογειακή Ματιά στην Πρόοδο
Εμείς οι Έλληνες πάντα καταλαβαίναμε ότι η σοφία πρέπει να συνοδεύεται από την τέχνη. Η κατάρρευση του hedge fund Situational Awareness—που έχασε 35 δισεκατομμύρια δολάρια σε έναν μήνα λόγω υπερβολικού ρίσκου στους ημιαγωγούς—είναι μια κλασική ιστορία ύβρεως. Δεν μπορούμε να χτίσουμε ένα μέλλον μόνο πάνω σε «ψηφιακές εικασίες». Χρειαζόμαστε τη διαφάνεια που επιβάλλουν οι νέοι κανονισμοί της ΕΕ για να διασφαλίσουμε ότι γνωρίζουμε πότε αλληλεπιδρούμε με μια μηχανή, και χρειαζόμαστε την ταπεινότητα να συνειδητοποιήσουμε ότι ακόμη και ο πιο προηγμένος πράκτορας ΤΝ μπορεί να αποτύχει λόγω έλλειψης ειδικευμένων εργατών ή κρίσης στην εφοδιαστική αλυσίδα, όπως ανακάλυψε πρόσφατα η Apple.
Το μέλλον δεν θα βρεθεί σε ένα γραφείο στη Silicon Valley, αλλά σε ένα εργοτάξιο. Θα χτιστεί από εκείνους που μπορούν να γεφυρώσουν το χάσμα μεταξύ του ψηφιακού ονείρου και της υλικής πραγματικότητας. Είμαστε έτοιμοι να εκτιμήσουμε τον υδραυλικό όσο και τον προγραμματιστή; Νομίζω πως είναι καιρός.