Η αρχιτεκτονική της τεχνητής νοημοσύνης μετατοπίζεται από τα μεμονωμένα, μονολιθικά θεμελιώδη μοντέλα (Foundation Models - FM) προς σύνθετα συστήματα πρακτόρων (agentic systems). Ωστόσο, σύμφωνα με νέα ερευνητική δημοσίευση, η τρέχουσα υποδομή παραμένει κατακερματισμένη. Παρά την ύπαρξη πρωτοκόλλων που διευκολύνουν τη συνδεσιμότητα, κάθε πλαίσιο εργασίας ενσωματώνει δικούς του μηχανισμούς για τη μνήμη, τους προϋπολογισμούς και τους περιορισμούς ασφαλείας, καθιστώντας τη διακυβέρνηση των συστημάτων εύθραυστη.
Η ανάγκη για εικονικοποίηση
Η κατάσταση αυτή παρομοιάζεται με την εποχή των υπολογιστών πριν από την εμφάνιση των λειτουργικών συστημάτων, όταν κάθε πρόγραμμα έπρεπε να υλοποιεί εκ νέου βασικές υπηρεσίες. Η πρόταση των ερευνητών αφορά τη δημιουργία ενός Λειτουργικού Συστήματος Θεμελιωδών Μοντέλων (Foundation Model Operating System - FMOS). Αυτό το επίπεδο συστήματος θα εικονικοποιεί τις αλληλεπιδράσεις με τα μοντέλα, με τρόπο ανάλογο προς τις εικονικές μηχανές που αφαιρούν το φυσικό υλικό, προσφέροντας στις εφαρμογές την ψευδαίσθηση αποκλειστικών και αξιόπιστων πόρων AI.
Εσωτερική οργάνωση και αυτο-εξέλιξη
Στο εσωτερικό του, το FMOS αναλαμβάνει την ενορχήστρωση της γνώσης σε διαφορετικά επίπεδα μνήμης, την επιλογή του κατάλληλου μοντέλου και την κατανομή πόρων. Βασικό χαρακτηριστικό του συστήματος είναι η ικανότητα αυτο-εξέλιξης. Μιμούμενο τον ανθρώπινο εγκέφαλο, το FMOS εναλλάσσεται μεταξύ «γρήγορης διαίσθησης» και «αργής σκέψης», μαθαίνοντας πότε πρέπει να παρέμβει και πότε να επιτρέψει την άμεση εκτέλεση, προσαρμόζοντας συνεχώς τις πολιτικές του βάσει της εμπειρίας λειτουργίας.
