Η ελληνική οικονομία, σε μια περίοδο έντονων γεωπολιτικών αναταράξεων και οικονομικής επιβράδυνσης στην Ευρωζώνη, φαίνεται να επιδεικνύει μια αξιοσημείωτη ανθεκτικότητα. Η πρόσφατη ανάλυση του οίκου αξιολόγησης DBRS Morningstar για τις προοπτικές του 2026 και του 2027 δεν προσφέρει μόνο μια αισιόδοξη ματιά στους αριθμούς, αλλά αποτυπώνει και τη μετατόπιση της Ελλάδας από το καθεστώς του «προβληματικού παιδιού» της Ευρώπης σε έναν πόλο σχετικής σταθερότητας. Η έκθεση υπογραμμίζει ότι η Ελλάδα καταφέρνει να «αντιστέκεται» στις διεθνείς πιέσεις, διατηρώντας ρυθμούς ανάπτυξης που ξεπερνούν τον ευρωπαϊκό μέσο όρο.
Οι Προβλέψεις για το ΑΕΠ: Μια Σταθερή Ανοδική Τροχιά
Σύμφωνα με την DBRS, το ελληνικό ΑΕΠ αναμένεται να διατηρήσει τη δυναμική του τα επόμενα δύο έτη. Για το 2026, ο οίκος προβλέπει ανάπτυξη της τάξης του 2,3%, ενώ για το 2027 ο ρυθμός αναμένεται να διαμορφωθεί ελαφρώς χαμηλότερα, στο 2,1%. Αυτά τα νούμερα, αν και φαίνονται μετριοπαθή σε σύγκριση με την εκρηκτική ανάκαμψη της μετα-πανδημικής περιόδου, είναι εξαιρετικά σημαντικά αν αναλογιστεί κανείς το περιβάλλον υψηλών επιτοκίων και την κόπωση των μεγάλων ευρωπαϊκών οικονομιών, όπως η Γερμανία.
Η κινητήρια δύναμη πίσω από αυτή την ανάπτυξη παραμένει το Ταμείο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας (RRF). Η εισροή κεφαλαίων για επενδύσεις στην πράσινη ενέργεια, την ψηφιοποίηση και τις υποδομές λειτουργεί ως «μαξιλάρι» απέναντι στην πτώση της κατανάλωσης που προκαλεί ο πληθωρισμός. Επιπλέον, η DBRS σημειώνει ότι η βελτίωση του επιχειρηματικού κλίματος έχει προσελκύσει ξένα άμεσα κεφάλαια σε τομείς πέραν του τουρισμού, όπως η τεχνολογία και η εφοδιαστική αλυσίδα, διαφοροποιώντας σταδιακά το παραγωγικό μοντέλο της χώρας.
Η Αγορά Εργασίας και το Στοίχημα της Ανεργίας
Ίσως η πιο ενθαρρυντική πτυχή της έκθεσης αφορά την ανεργία. Μετά από μια δεκαετία σε διψήφια νούμερα, η Ελλάδα φαίνεται να εδραιώνεται σε μια πορεία προς το 9%. Η DBRS προβλέπει ότι το 2026 η ανεργία θα υποχωρήσει στο 9,2%, ενώ το 2027 θα αγγίξει το 8,8%. Αυτή η εξέλιξη δεν είναι μόνο στατιστική· αντανακλά τη δημιουργία θέσεων εργασίας πλήρους απασχόλησης και την αυξημένη ζήτηση για εξειδικευμένο προσωπικό.
Ωστόσο, ο οίκος προειδοποιεί για το φαινόμενο της «έλλειψης εργατικών χεριών» σε κρίσιμους τομείς όπως οι κατασκευές και ο τουρισμός, καθώς και για το δομικό πρόβλημα της αναντιστοιχίας δεξιοτήτων (skills mismatch). Η πρόκληση για την ελληνική κυβέρνηση τα έτη 2026-2027 θα είναι η επανεκπαίδευση του εργατικού δυναμικού ώστε να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της νέας οικονομίας, αποτρέποντας παράλληλα τη φυγή των νέων επιστημόνων στο εξωτερικό.
Δημοσιονομική Πειθαρχία και Δημόσιο Χρέος
Η DBRS δίνει ιδιαίτερη έμφαση στη δημοσιονομική πορεία της χώρας. Η δέσμευση για πρωτογενή πλεονάσματα της τάξης του 2% του ΑΕΠ θεωρείται κλειδί για τη διατήρηση της εμπιστοσύνης των αγορών. Το δημόσιο χρέος, αν και παραμένει το υψηλότερο στην Ευρωζώνη ως ποσοστό του ΑΕΠ, συνεχίζει την ταχεία αποκλιμάκωσή του. Η πρόβλεψη θέλει το χρέος να πέφτει κάτω από το 140% έως το 2027, υποβοηθούμενο από την ονομαστική ανάπτυξη και τα χαμηλά κόστη εξυπηρέτησης των δανείων του επίσημου τομέα.
«Η Ελλάδα δεν είναι πλέον ο αδύναμος κρίκος, αλλά ένα παράδειγμα δημοσιονομικής προσαρμογής που συνοδεύεται από ανάπτυξη. Η πρόκληση τώρα είναι η διάρκεια», αναφέρουν αναλυτές του οίκου.
Παρά τις θετικές προβλέψεις, οι κίνδυνοι παραμένουν. Η DBRS επισημαίνει ότι η Ελλάδα είναι ευάλωτη στις διακυμάνσεις των τιμών της ενέργειας και στις γεωπολιτικές εντάσεις στην Ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή, που θα μπορούσαν να επηρεάσουν το κόστος μεταφορών και τον τουρισμό. Επίσης, η αργή απονομή δικαιοσύνης και η γραφειοκρατία παραμένουν τροχοπέδη για ακόμα μεγαλύτερες επενδυτικές ροές.
Συμπέρασμα: Από την Επιβίωση στη Βιωσιμότητα
Η διετία 2026-2027 θα αποτελέσει το τελικό τεστ για το αν η ελληνική οικονομία μπορεί να αναπτύσσεται «οργανικά», χωρίς την αποκλειστική στήριξη των έκτακτων ευρωπαϊκών κονδυλίων. Η DBRS Morningstar εκπέμπει ένα σήμα εμπιστοσύνης, το οποίο όμως συνοδεύεται από την υπενθύμιση ότι οι μεταρρυθμίσεις πρέπει να συνεχιστούν με αμείωτο ρυθμό. Η σύγκλιση με τον ευρωπαϊκό μέσο όρο σε επίπεδο πραγματικών μισθών και αγοραστικής δύναμης παραμένει το μεγάλο ζητούμενο για την ελληνική κοινωνία, πέρα από τους ευνοϊκούς μακροοικονομικούς δείκτες.
