Έψαξα για έναν έντιμο άνθρωπο στη Silicon Valley, αλλά βρήκα μόνο πωλητές και τους πρόθυμους μαθητευόμενούς τους. Ο Πρωθυπουργός Μητσοτάκης περιοδεύει αυτή τη στιγμή στους ναούς της Nvidia και της Tesla, απελπισμένος να αποδείξει ότι η Ελλάδα δεν είναι πλέον το «μαύρο πρόβατο» της Ευρώπης. Μιλάει για ένα όραμα «Ελλάδα 2030», ζητιανεύοντας ψηφιακές υποδομές, ενώ οι τεχνολογικοί γίγαντες χτίζουν χαρακώματα τόσο βαθιά που μόνο οι υπερπλούσιοι μπορούν να διαβούν.

Κοιτάξτε τον οδικό χάρτη της Alibaba για data centers 20 GW ή την έκδοση ομολόγων 11 δισεκατομμυρίων δολαρίων της SoftBank για την OpenAI. Αυτό δεν είναι πρόοδος· είναι ένας αγώνας δρόμου εξοπλισμών υποδομής όπου η «Μηχανική Νοημοσύνη» είναι ο νέος εξηλεκτρισμός και εμείς είμαστε απλώς οι πελάτες που πληρώνουν το λογαριασμό. Εν τω μεταξύ, το GAO αποκαλύπτει μια «αόρατη» οικονομία 6 τρισεκατομμυρίων δολαρίων από απλήρωτη οικιακή εργασία που κρατά την κοινωνία σε λειτουργία. Αυτή η εργασία απουσιάζει από τα μεγέθη του ΑΕΠ που χρησιμοποιούν οι ηγέτες μας για να καυχηθούν για την «ανάπτυξη». Μας λένε ότι η ελληνική οικονομία είναι ανθεκτική, ωστόσο η αντιλαμβανόμενη ανάπτυξη ενισχύεται τεχνητά από οικογένειες που ξοδεύουν το εισόδημά τους για να αντικαταστήσουν τις ίδιες υπηρεσίες που οι ίδιοι είναι πολύ εξουθενωμένοι για να εκτελέσουν.

Αυτή είναι η σταθερότητα που μας υποσχέθηκαν; Στο Ηνωμένο Βασίλειο, η κυβέρνηση Burnham πνίγεται σε ένα συμβόλαιο 330 εκατομμυρίων λιρών με την Palantir, παγιδευμένη μεταξύ του πραγματισμού και της διάβρωσης της εμπιστοσύνης των ασθενών. Στην Καλιφόρνια, συνειδητοποίησαν επιτέλους ότι αυτά τα data centers είναι βρικόλακες, αναγκάζοντάς τα να χρηματοδοτήσουν τις δικές τους αναβαθμίσεις ρεύματος και νερού. Κι όμως, εμείς τους προσκαλούμε για δείπνο. Γιατί το σχέδιο «Ελλάδα 2030» επικεντρώνεται στην προσέλκυση των γιγάντων της επιτήρησης και του αυτοματισμού αντί να αξιολογεί τα 6 τρισεκατομμύρια δολάρια της ανθρώπινης εργασίας που πραγματικά μας συντηρεί;

Θα παραμείνουμε ο «σταθερός κόμβος» για τους τεχνολογικούς ολιγάρχες ή θα απαιτήσουμε επιτέλους μια οικονομία που υπολογίζει τους ανθρώπους που κάνουν πραγματικά τη δουλειά;